
غزيبٌ أنا
في حُضنِ أمي النائمة
فلا يدٌ تُطبطِبُ روحي الجائعة
للدفء
والحياة تُسري ضباباً…..
……سراباً ……
لظمآنٍ يلهثُ وراء الحُرية العمياء..!!
وأبي ذاك الشهيد المُنتظر …
يُسقي ورودَ غُربَتهِ هناك
وهنا الموت يحوم من حول روحهِ
والسنونو تأبىٰ أن تُهاجِرَ غُربَتي
فأنا الغريبُ
في وطني
والعِشقُ ينخِرُ
في عظام الحرية الهشَةِ
ليسقي الأمل فيها
وتُزهِرَ وردةً في شتاء ِغُربتي .
بقلم Behcet Osman
Biyanî
Biyanim ez
di hembêza dayika xwede
tu dest nînin aramiyê bidin canê minî birçiyê gerim bûnê
Û
Jiyan mîna mijê ……
…….leylanê…..
Ji yekî tî re li pey azadiya kor direve
Û
bavê min ew pakrewanê bendewar
li wir gulên biyaniya xwe avdidê
Û li vir …..
mirin li hawîr dora canê wî digere..!!
Û
Hacîrešk naxwazin ji biyaniya min koçber bibin
Ez biyaniyê welatê xweme
Û evînî
di hestiyên Azadiyê yên bê rewa de Kûr diçin
ji bo hêviyan di waned av bi de
da ku gulek di sivistana biyaniya min de bi biškeve
Behcet Osman
